Andrey Tarkovski'nin 1972 yapımı 'Solaris', bilim kurgu türünün felsefi derinliğe ulaşmış en önemli eserlerinden biridir. Film, psikolog Kris Kelvin'in, mürettebatında tuhaf psikolojik olaylar yaşanan bir uzay istasyonunu araştırmak için Solaris gezegenine gönderilmesini konu alır. Ancak Kelvin, bu gizemli gezegenin, ziyaretçilerinin en derin anılarını ve suçluluk duygularını fiziksel formlara dönüştürme yeteneği olduğunu keşfeder.

Donatas Banionis'in canlandırdığı Kris Kelvin karakteri, geçmişte intihar eden karısı Hari'yi (Natalya Bondarçuk) bu istasyonda yeniden karşısında bulunca, gerçeklik ve bilinç arasındaki çizgi bulanıklaşır. Tarkovski, insan hafızası, pişmanlık ve insan bilincinin sınırları gibi temaları, yavaş ve şiirsel görsel diliyle işler. Stanley Kubrick'in '2001: Uzay Macerası'na Sovyet sinemasının cevabı olarak da görülen film, uzay yolculuğundan çok içsel bir yolculuğa odaklanır.

'Solaris', özel efektlerden çok atmosfer, sessizlik ve uzun plan sekanslarla gerilim yaratan bir başyapıttır. İzleyiciyi pasif bir seyirci olmaktan çıkarıp, karakterlerle birlikte 'Gerçek nedir?' sorusunu sormaya zorlar. İnsanlık durumuna dair bu derin ve hüzünlü bakış açısı, filmi onlarca yıl sonra bile güncel ve etkileyici kılıyor. Eğer sadece olay örgüsü değil, seyir sonrasında uzun süre düşündürecek, görsel bir şiir arıyorsanız, Solaris mutlaka izlenmesi gereken bir sinema klasiğidir.