Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò ya da Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok konuşulan filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın faşist Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adamın, genç erkek ve kızları kaçırarak bir malikanede onlara 120 gün boyunla uyguladığı sistematik aşağılama, işkence ve psikolojik oyunları konu alır. Film, salt şiddet betimlemesinden öte, iktidarın yozlaşmasını, faşizmin mekanizmalarını ve tüketim toplumunun insanı nasıl nesneleştirdiğini sert bir metaforla ele alır. Pasolini, görsel diliyle seyirciyi rahatsız etmeyi amaçlar; estetize edilmiş vahşet sahneleriyle, izleyiciyi bu karanlığa tanık olmaya ve onunla yüzleşmeye zorlar. Oyunculuklar, karakterlerin soğuk ve duygusuz tavırlarını yansıtacak şekilde kasıtlı olarak mesafelidir, bu da şiddetin bürokratik ve rasyonel yanını vurgular. Yönetmen, filmin gösterime girdikten kısa bir süre sonra gizemli ölümüyle de filmin etrafındaki esrar perdesini kalınlaştırmıştır. 'Salò', kolay izlenen bir film değildir; seyirciyi sarsmayı, sorgulatmayı ve rahatsız etmeyi hedefler. Sanatın sınırlarını, sansürü ve insan doğasının karanlık tarafını anlamak isteyenler için önemli bir kültürel referans noktasıdır. Pasolini'nin politik ve sanatsal vasiyetnamesi niteliğindeki bu film, görmezden gelinemeyecek kadar güçlü ve rahatsız edici bir deneyim sunar.