Mike Flanagan'ın yönetmenliğini üstlendiği 2013 yapımı Oculus, geleneksel hayalet hikayelerinden sıyrılarak izleyiciyi psikolojik gerilimin derin sularına sürüklüyor. Film, çocukken ailesinin trajik dağılmasına tanık olan ve bunun sorumlusu olarak evlerindeki antika Lasser Glass aynasını gören kardeşler Tim ve Kaylie'nin hikayesini anlatıyor. Yıllar sonra, Tim akıl hastanesinden çıkıp normal hayata dönmeye çalışırken, Kaylie ise takıntılı bir şekilde aynanın lanetini kanıtlamak ve onu yok etmek için bir deney planlamıştır.

Karen Gillan'ın canlandırdığı Kaylie karakteri, inatçı ve zeki bir araştırmacı olarak karşımıza çıkarken, Brenton Thwaites'in Tim'i ise travmasını unutmaya çalışan, mantığa sığınan bir karakteri başarıyla yansıtıyor. Filmin en güçlü yanı, gerçeklik algısını sürekli sorgulatması ve izleyiciyi 'gördüklerine inanıp inanmama' ikileminde bırakmasıdır. Ayna, sadece bir nesne değil, karakterlerin en karanlık korkularını ve bastırılmış anılarını manipüle eden bir antitedir.

Oculus, özel efektlerden ziyade atmosferik gerilim, zekice kurgulanmış zaman atlamaları ve psikolojik derinlikle korku yaratmayı başarıyor. Geçmiş ve şimdinin iç içe geçtiği anlatımı, olay örgüsünü tahmin edilemez kılıyor. Görsel yanılsamalar ve zihinsel oyunlar üzerine kurulu bu film, sıradan bir hayalet hikayesi izlemek yerine, gerçeklik algısı üzerine düşündüren ve izleyiciyi ekran başına kilitleyen bir deneyim sunuyor. Psikolojik gerilim ve doğaüstü korku türlerini sevenler için mutlaka izlenmesi gereken, akılda kalıcı bir yapım.